Zabytkowy kamień graniczny z czasów zaboru austriackiego kością niezgody pomiędzy mieszkańcami dwóch podbielskich wsi. Liczący ponad metr wysokości kamienny słup graniczny z czasów zaboru austriackiego poróżnił mieszkańców dwóch wiosek w powiecie bielskim - Kaniowa i Dankowic. Dzisiaj ponoć ma się odbyć nawet specjalne spotkanie z udziałem m.in. mieszkańców obu wiosek w sprawie kamienia. Czy do niego dojdzie? Okaże się niebawem.
- Ten słup całe lata stał w Kaniowie, nad Wisłą. Dziadek i babcia mi go pokazywali - opowiada Stanisław Stwora z Kaniowa. - Kiedy jeszcze pracowałem w okręgowej dyrekcji wodnej, to kamień był. Jakieś 12 lat temu też jeszcze stał. W końcu pewnego dnia pojechałem na rowerze zobaczyć te tereny. Patrzę - kamień zniknął. Sąsiad, na którego polu stał, powiedział, że zabrali go ludzie z Dankowic - dodaje Stwora. Kaniowianie ustalili, że kamień graniczny zabrał m.in. sołtys sąsiednich Dankowic, nieżyjący już Jan Rąba. Ponoć zapewniał, że pomnik biorą tylko do renowacji, a później wróci na swoje miejsce. Tak się jednak nie stało - słup graniczny został postawiony w centrum Dankowic, na trawniku przy ul. Świętego Wojciecha, pomiędzy kościołem a plebanią. - Taki kamienny słup graniczny to przecież historyczna rzecz. Nie można go, ot tak, sobie wziąć i przenieść. Przecież w Dankowicach nie było granicy austriackiej - irytuje się Stwora.

Portal www.sportowebeskidy.pl przeprowadził wywiad z nowym trenerem KS Bestwinka Antonim Mólem. Oto ten wywiad: "Nieskromnie rzecz ujmując Antoni Mól, od 22 lat pracujący jako trener, za sprawą naszego portalu przedstawia się beskidzkim kibicom. Pod koniec zeszłego roku został trenerem klubu z Bestwinki. Wcześniej pracował m.in. z drużynami z okolic Bytomia i Zabrza, ostatnio ze Zrywem Radonia.

SportoweBeskidy.pl: Na początek… Kibice się zastanawiają, skąd, dlaczego i kto? Słów kilka o sobie może pan powiedzieć.
Antoni Mól: Nic wielkiego nie powiem. Jestem emerytem górniczym związanym od dziecka z piłką i ze Śląskiem. Grałem w śląskich klubach, lwią część spędziłem w klubie Silesia Miechowice. Wtedy graliśmy w lidze, którą obecnie można by było umieścić pomiędzy III a IV ligą. To były czasy, w których każda kopalnia, każdy zakład miał swoją drużynę. Po zakończeniu „kariery”, zająłem się trenowaniem. Prowadziłem zespoły z regionu zabrzańsko-bytomskiego. Ostatnie cztery i pół roku spędziłem w Zrywiu Radonia. Psychicznie nie było już mnie stać na dalszą współpracę. Dojeżdżałem na treningi z Bielska, klub partycypował w kosztach. Bywało tak, że na treningu pojawiało się trzech-czterech zawodników. Graliśmy w „okręgówce”, psychicznie stanąłem pod ścianą. Kilku chłopaków pracowało za granicą, przyjeżdżali tylko na mecze, chwała im za to. Inni prosto po pracy przyjeżdżali na treningi. Przypadkowo dowiedziałem się o wakacie w Bestwince. Skontaktowałem się z prezesem. Doszliśmy do porozumienia.