„Kaniów wieczorny” taki tytuł nosi otwarta 21 listopada 2019 r. wystawa fotograficzna w filii bibliotecznej w Kaniowie.
Kaniów – nasza Mała Ojczyzna, tak zwykle mówią mieszkańcy wywodzący się stąd „z dziada, pradziada”, jednak coraz więcej osób przybywa do naszej wsi w celu osiedlenia się na stałe i tutaj okazuje się, że w niedługim czasie Kaniów staje się dla nich właśnie tym miejscem na ziemi, którego długo szukali.
Co ich urzekło zapytacie? Odpowiedzi udzielił nam na to pytanie autor wczorajszej wystawy Pan Paweł Hernas. „Mieszkam tutaj wraz z żoną od pięciu zaledwie lat i nie chciałbym być gdzie indziej. Kaniów to wspaniała, piękna miejscowość, sąsiedzi traktują nas jakbyśmy tu mieszkali od zawsze, cóż więcej chcieć”. Pan Paweł uwiecznił na swoich zdjęciach nie tylko charakterystyczne dla tego sołectwa tory kolejowe, ale także widoczną w oddali kopalnię, kapliczki, czy rzekę Wisłę. Wszystkie fotografie zrobione są wieczorem, co stwarza niepowtarzalny klimat, ale także daje odbiorcy zupełnie inne spojrzenie na charakterystyczne miejsca, widziane przede wszystkim w porze dnia.
Podczas wernisażu wśród gości rozgorzała dyskusja na temat sprzętu fotograficznego, ale także sposobu fotografowania. Poddano krytyce fotografowanie tzw. „na ilość”, które niewiele wnosi, a jednoznacznie  wszyscy skłaniali się do fotografowania świadomego. Podczas rozmowy wyłoniły się także pomysły na kolejne wystawy, może Kaniów pokazany w czterech porach roku, może to samo miejsce widziane okiem różnych fotografujących. Zobaczymy, może w przyszłości pomysły zostaną zrealizowane, a Kaniów doczeka się własnego folderu promującego piękno naszej miejscowości. Dziękujemy Panu Pawłowi Hernasowi za udostępnienie wspaniałych zdjęć i zapraszamy do oglądania wystawy jeszcze przez miesiąc.

Tekst: Marzena Kozak; http://bibliotekawkaniowie.blogspot.com/

Dr Tomasz Jędrzejko z Wydziału Sztuki i Nauk o Edukacji UŚ kilka tygodni temu z powodzeniem starał się o uzyskanie stopnia doktora habilitowanego, a jako szczególne osiągnięcie artystyczne wskazał cykl prac Sacrum?, na który składają się m.in. graficzne ujęcia parametrów biometrycznych oraz mikrocykl Kolarz. Nieprzypadkowo – pracownik Instytutu Sztuk Plastycznych to były kolarz i triatlonista, obecnie zapalony biegacz, wielokrotny mistrz Polski pracowników naukowych w maratonie i półmaratonie. Ten rok przyniósł naszemu rozmówcy nie tylko sukces na niwie zawodowej, ale również na płaszczyźnie sportowej – we wrześniu ukończył bowiem Spartathlon, elitarny bieg na morderczym dystansie 246 kilometrów!

Paula Radcliffe, wybitna brytyjska biegaczka długodystansowa, powiedziała kiedyś, że podczas wielogodzinnego treningu rozmyśla o rzeczach, także tych najbardziej przyziemnych, na które niesportowiec musi znaleźć czas w innym momencie dnia.  A o czym myśli w trakcie treningu sportowiec artysta?

To prawda, że czasu treningowego jest bardzo dużo: w moim przypadku to 14–20 godzin tygodniowo. Rzeczywiście, jest to czas na myślenie o rzeczach, o których nie ma się czasu myśleć na co dzień. To czas podsumowań i analiz, ale także planowania. Wiele zależy od rodzaju treningu – całodniowy marszobieg w górach umożliwia przemyślenie naprawdę wielu spraw (śmiech).  Czasem, jednak muszę być skupiony wyłącznie na biegu: na tempie, technice, oddechu...  Wizualizuję sobie wtedy starty, a kodując te obrazy, utrwalam taktykę. Coraz bardziej doceniam psychologiczny aspekt przygotowań.

Dlaczego bieganie i dlaczego na takich dystansach? Pierwszą Pana sportową pasją było przecież kolarstwo.